Zmienność białek zapasowych i cech morfologicznych wybranych dzikich gatunków żyta (Secale sp.) - Markowska, Agata; Rzepka-Plevneš, Danuta (Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin, 2005)
Obiektem badań było 8 dzikich gatunków żyta (Secale sp.): Secale afghanicum (Vav.), Secale ancestrale (Zhuk.), Secale dighoricum (Vav.), Secale kuprijanovii (Grossh.), Secale montanum (Guss.), Secale segatale (Roshev.), Secale silvestre (Host.), Secale vavilovii (Grossh.). Różnice fenotypowe między badanymi gatunkami określono na podstawie cech morfologicznych ziarniaków i roślin, genotypowe w oparciu o polimorfizm białek zapasowych techniką SDS-PAGE. Genotypy żyta różniły się istotnie między sobą: wysokością roślin, długością kłosa, liczbą kłosków w kłosie oraz liczbą i masą ziaren z kłosa. Badania wykazały, że cechy morfologiczne ziarniaków żyta, takie jak: długość, szerokość i pole ich powierzchni, bardziej niż cechy morfologiczne roślin różnicują badane formy żyta. Stwierdzono, że biorące udział w doświadczeniu dzikie gatunki żyta różniły się pod względem liczby i masy polipeptydów i ich układów w wyodrębnionych frakcjach. Podobieństwo między badanymi gatunkami wynosiło od 28,6 do 55,5%. Najbardziej zbliżone do siebie genetycznie były gatunki S. ancestrale i S. segetale.