Wykorzystanie markerów molekularnych do wprowadzania genów odporności na rdzę brunatną (Puccinia recondita f. sp. tritici) i mączniaka prawdziwego (Blumeria graminis f. sp. tritici) do pszenicy ozimej - Pietrusińska, Aleksandra (Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin, 2010)
Wykorzystując selekcję wspomaganą markerami molekularnymi do odmiany pszenicy Lexus wprowadzono geny odporności Lr41 na rdzę brunatną oraz Pm21 na mączniaka prawdziwego. Jako źródło odporności na rdzę brunatną w badaniach wykorzystano heksaploidalną linię WGRC10, warunkowaną dominującym genem Lr41 pochodzącym z diploidalnej dzikiej pszenicy Triticum tauschii (syn. Aegilops squarrosa). Jako źródło odporności na mączniaka prawdziwego w badaniach zastosowano linię translokacyjną 6VS/6AL Yangmai 5 z dominującym genem Pm21 pochodzącym od Dasypyrum villosum (syn. Haynaldia villosa). Do identyfikacji genu Lr41 wykorzystano pięć markerów mikrosatelitarnych SSR: Gdm35, Barc124, Gwm261, Gwm296 oraz Gwm210. Natomiast w celu wyselekcjonowania obiektów roślinnych posiadających gen Pm21 posłużono się dwoma markerami SCAR (SCAR1250, SCAR1400) oraz markerem NAU/xibao. Ponadto, dla pierwszego pokolenia populacji mieszańcowej, za pomocą markerów AFLP, losowo rozproszonych w genomie pszenicy, oszacowano procentową zawartość genomu rodzica wypierającego (selekcja tła genetycznego). Dodatkowo w drugim oraz w trzecim pokoleniu populacji mieszańcowej do oceny reakcji na zakażenie przez P. recondita f. sp. tritici i B. graminis f. sp. tritici użyto jednozarodnikowych izolatów, wirulentnych do odmiany Lexus, natomiast awirulentnych do linii odpowiednio z genem Lr41 i Pm21. Przeprowadzona selekcja wspomagana markerami oraz selekcja fenotypowa pozwoliły na uzyskanie linii homozygotycznych pod względem odporności na oba patogeny.