Ocena odporności na porastanie i spoczynek pożniwny ziarniaków pszenicy twardej - Doliński, Romuald; Segit, Zbigniew; Surmacz-Magdziak, Agnieszka (Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin, 2008)
Materiał doświadczalny stanowiły 32 linie Triticum durum Desf. i jedna wzorcowa odmiana Triticum aestivum L. Kłosy zebrane w polu moczono w wodzie (15 minut) i umieszczano w komorze wilgotnościowej. Odporność na porastanie oceniano po 3 i 7 dobach. Kłosy suszono w suszarce, a następnie młócono ręcznie oddzielając ziarniaki porośnięte od nie porośniętych. W tym samym czasie oznaczano kiełkowanie nasion na bibule w szalkach Petriego. Ocenę tą powtórzono po 4 i 8 tygodniach. W ostatnim terminie wykonano też kiełkowanie w 10-4 M roztworze kwasu abscysynowego. Wrażliwość na ABA podano w procentach jako iloraz różnicy średnich wartości energii kiełkowania w wodzie i ABA przez wartość dla wody. W warunkach komory wilgotnościowej wzorcowa odmiana pszenicy zwyczajnej wykazała się dużą odpornością na porastanie. Stwierdzono duże zróżnicowanie linii pszenicy twardej pod względem jawnego porastania ziarna (W = 99% po 3 dobach i W = 50,7% po 7 dobach). Najodporniejsze linie porastały na poziomie wzorcowej odmiany T. aestivum L. (w pierwszym terminie 13, a w drugim 1). Dla porastania ziarna otrzymaliśmy u T. durum wysokie wartości współczynników odziedziczalności w szerokim znaczeniu (h2 = 0,93 i 0,92). Oceny jawnego porastania po 3 i 7 dobach nawilżania kłosów były skorelowane z energią kiełkowania (rxy = 0,408 i 0,608) oznaczaną w tym czasie w szalkach Petriego. U większości badanych form pszenicy twardej jawne porastanie ziarna w kłosach było wyraźnie mniejsze od kiełkowania w szalkach. U trzech linii porastanie w kłosach było większe od kiełkowania na bibule. Korelacje pomiędzy porastaniem ziarna w kłosach i współczynnikami wrażliwości na ABA, oznaczanymi po zaniku spoczynku pożniwnego, były w naszych badaniach nie istotne.