Rośliny o działaniu adaptogennym - Obidowska, Grażyna; Sadowska, Ala (Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin, 2004)
Termin „adaptogen” został stworzony w 1947 roku przez naukowca radzieckiego N.V. Lazarewa. Nazwał on tak grupę substancji aktywnych farmakologicznie, które wywoływały w organizmie stan podwyższonej odporności niespecyficznej, pomagały w przystosowaniu się do zwiększonego wysiłku fizycznego, przeciwdziałały stresowi. Obecnie za kryterium przynależności do adaptogenów przyjmuje następujące właściwości biologiczne leku: działanie immunostymulujące, obniżanie aktywności ośrodkowego układu nerwowego, a więc działanie uspokajające, poprawę funkcji mózgowych — umiejętności uczenia się i zapamiętywania, podwyższanie sprawności fizycznej organizmu w sytuacji obciążenia wysiłkiem, a także właściwości przeciwutleniające. Według niektórych autorów należy ponadto dodać: działanie antyhepatotoksyczne, przeciwnowotworowe oraz obniżanie poziomu cholesterolu i cukru we krwi. Niektóre właściwości surowców adaptogennych (antyhepatotoksyczne, przeciwutleniające, immunostymulujące) nabierają coraz większego znaczenia przy obecnym stanie zanieczyszczenia środowiska. Nagromadzanie się toksyn, zwłaszcza w komórkach wątroby, wiedzie do powstawania szeregu chorób, czemu mogą zapobiegać kuracje odtruwająco-wzmacniające, utrzymujące organizm w dobrej kondycji pomimo szeroko pojętej presji ze strony otoczenia. W opracowaniu tym zebrano ostatnie doniesienia literaturowe dotyczące uznanych roślin adaptogennych i ich aktywności biologicznej.