Wpływ agrotechniki na plonowanie ziemniaków na Dolnym Śląsku : Część II. Przedplon, sadzenie i pielęgnacja - Chmura, Kazimierz; Dmowski, Zenobiusz; Nowak, Lech (Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin, 2004)
Przedmiotem opracowania jest synteza ponad 11 tys. danych z lat 1954–1997, zebranych z 93 miejscowości rozlokowanych na obszarze Dolnego Śląska (VI rejon przyrodniczo-rolniczy), a dotyczących plonów i zawartości skrobi w bulwach różnych odmian ziemniaka. Badano ich reakcję na przygotowanie sadzeniaków (podkiełkowanie), wybór stanowiska i terminu sadzenia oraz sposobu pielęgnacji. Zgromadzone wyniki poddano weryfikacji statystycznej, w wyniku której stwierdzono, że odpowiednie przygotowanie materiału sadzeniakowego może istotnie zwiększyć uzyskiwane plony o od 2,2 t/ha (odmiany średnio wczesne) do 5,2 t/ha (odmiany średnio późne). Plony bulw przekraczające 30,0 t/ha uzyskiwano stosując jako przedplon dla odmian wczesnych: mieszankę strączkowo-zbożową i truskawki, dla odmian średnio wczesnych: pszenżyto, mieszankę zbożową, len włóknisty, rzepak i pszenicę, dla odmian średnio późnych: len włóknisty, mieszankę zbożową, pszenżyto, rzepak, owies i kapustę głowiastą oraz dla odmian późnych: pszenicę ozimą. Przedplony wywierały również pewien wpływ na zmiany zawartości skrobi. W warunkach siedliskowych Dolnego Śląska optymalnym terminem sadzenia odmian wczesnych wydaje się pierwsza dekada kwietnia a pozostałych grup wczesności odmian druga dekada kwietnia. Dalsze opóźnianie sadzenia prowadzi do znacznego obniżenia plonów bulw i zawartości skrobi. Stosowanie chemicznych zabiegów pielęgnacji w łanie ziemniaków pozwalało zwykle uzyskiwać wyższe plony niż po zastosowaniu innych sposobów odchwaszczania.