Ocena przydatności odmian i ekotypów wiechliny łąkowej (Poa pratensis) na trawniki niskonakładowe (ekstensywne) - Prończuk, Maria; Prończuk, Sławomir (Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin, 2008)
W latach 2003–2005 oceniano zmienność wśród odmian i ekotypów wiechliny łąkowej (Poa pratensis L.) w reakcji na ekstensywne użytkowanie trawnikowe. Materiałem do badan były: 33 odmiany z Europy i USA oraz 50 ekotypów zebranych w Polsce. Oceniano następujące cechy: ogólny aspekt estetyczny i zadarnienie w sezonach wiosna, lato, jesień, odporność na naturalną infekcję grzybów powodujących choroby oraz trwałość po trzech latach użytkowania. Wykonywano pomiary szerokości liścia flagowego (cm), wysokości odrastania po koszeniu (cm) i powierzchnię zajętą przez genotypy wraz z rozprzestrzenionymi rozłogami (cm2) jesienią. Potwierdzono, że wiechlina łąkowa jest gatunkiem mało przydatnym na trawniki ekstensywnie pielęgnowane. Odmiany i ekotypy różniły się znacznie pod względem cech użytkowych i reakcją na ekstensywną pielęgnację. Wybrano kilka genotypów dających zadowalający aspekt estetyczny trawników (od 6,6 do 7,2 w skali 1–9). Na walory estetyczne trawników oraz ich trwałość największy wpływ miały takie cechy jak: odporność na choroby, szczególnie na rdzę żółtą (Puccinia striiformis), zadarnianie (zagęszczenie darni) i zdolność do rozprzestrzeniania się przez rozłogi. Najmniej trwałe okazały się genotypy szybko i wysoko odrastające po koszeniu.