Znaczenie nawozów zielonych z międzyplonów wsiewek i słomy w uprawie buraka cukrowego. Część III. Zawartość makroskładników w roślinach - Buraczyńska, Danuta (Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin, 2007)
Doświadczenie polowe przeprowadzono w latach 1997–2000 w Rolniczym Zakładzie Doświadczalnym w Zawadach, na glebie kompleksu zbożowo-pastewnego mocnego, metodą split-block, w trzech powtórzeniach. Badano dwa czynniki: nawożenie biomasą międzyplonu wsiewki (obiekt kontrolny, obornik bydlęcy, międzyplon wsiewka: lucerna chmielowa, życica westerwoldzka, lucerna chmielowa + życica westerwoldzka), nawożenie słomą jęczmienną (obiekt bez słomy, obiekt ze słomą). W pracy określono zawartość makroskładników (N, P, K, Ca, Mg, Na) w korzeniach i liściach buraka cukrowego. Obornik i biomasa międzyplonów istotnie zmieniały zawartość azotu ogółem, fosforu, potasu i wapnia w korzeniach oraz liściach, a także zawartość magnezu w korzeniach i sodu w liściach buraka cukrowego, w odniesieniu do obiektu kontrolnego. Zawartość wapnia i magnezu w korzeniach buraka cukrowego z kombinacji z biomasą mieszanki lucerny chmielowej z życicą westerwoldzką była istotnie większa, a zawartość azotu ogółem i potasu w korzeniach z kombinacji z biomasą życicy westerwoldzkiej istotnie mniejsze niż w korzeniach z obiektu z obornikiem. Liście buraka cukrowego z obiektu z lucerną chmielową charakteryzowały się istotnie większą zawartością potasu, a z kombinacji z mieszanką lucerny chmielowej z życicą westerwoldzką istotnie większą zawartością wapnia, w porównaniu z zawartością tych składników mineralnych w liściach buraka na oborniku. Nawożenie słomą, w odniesieniu do obiektu bez słomy, wpłynęło na istotny wzrost zawartości azotu ogółem, wapnia i magnezu w korzeniach i liściach oraz fosforu w liściach buraka cukrowego.