Reakcja owsa siewnego na uprawę w płodozmianach uproszczonych - Wojciechowski, Wiesław (Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin, 2006)
W Akademii Rolniczej we Wrocławiu, w latach 2000–2002, przeprowadzono ścisłe, jednoczynnikowe doświadczenie polowe założone metodą losowanych bloków, w czterech powtórzeniach. Doświadczenie zlokalizowano na madzie właściwej lekkiej zaliczanej do kompleksu żytniego słabego. Czynnikiem zmiennym było 5 płodozmianów z różnym udziałem owsa oraz obecność w nich międzyplonu ścierniskowego z przeznaczeniem na przyoranie: 1) ziemniak++ — owies — groch pastewny — żyto, 2) ziemniak+ — owies — żyto, 3) ziemniak+ — owies — żyto + międzyplon ścierniskowy, 4) owies — żyto, 5) owies — żyto + międzyplon ścierniskowy. W międzyplonie ścierniskowym wysiewano gorczycę białą odmiany Salvo. Wykazano, że poziom plonowania owsa siewnego uprawianego w płodozmianach uproszczonych na glebie kompleksu żytniego słabego wyraźnie zależał od przebiegu pogody w okresie wegetacji. Najniżej plonował owies w 2000 roku, w którym ilość opadów w czerwcu była blisko 4-krotnie mniejsza od przeciętnych z wielolecia. Upraszczanie płodozmianów poprzez skracanie rotacji i zwiększanie w nich udziału owsa spowodowało pogorszenie plonowania tej rośliny. Plony owsa uprawianego w monokulturze zbożowej były o 25,5% niższe niż w płodozmianie czteropolowym. Przyorywanie międzyplonu ścierniskowego z gorczycy białej sprzyjało na ogół poprawie plonowania owsa, nie rekompensowało jednak całkowicie ujemnych skutków upraszczania płodozmianów.