Wpływ zróżnicowanej podaży potasu na produkcję buraków cukrowych i żyzność gleby w długoterminowym eksperymencie nawozowym - von Braunschweig, Leo-Chrisitan; Orlovius, Kristian (Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin, 2002)
W długoterminowym (19-letnim) doświadczeniu polowym badano wpływ różnych poziomów nawożenia potasowego (0–100–200–300 kg K2O/ha/rok) bez i łącznie z nawożeniem obornikiem (30 t co 3 lata pod buraki cukrowe) na plonowanie, jakość plonu, zawartość K w glebie i efekty ekonomiczne w następującym zmianowaniu buraki cukrowe — pszenica — jęczmień. Nawożenie potasem poniżej ilości pobranej przez rośliny prowadziło do wyraźnego obniżenia żyzności gleby. Buraki cukrowe oraz pszenica plonowały niżej o 35% i 12% odpowiednio, średnio za cały okres trwania doświadczenia. Nawożenie obornikiem powodowało podwyższenie poziomu plonowania szczególnie buraków cukrowych, lecz nie miało wpływu na optymalną K dawkę. Wraz z ujemnym bilansem potasu i obniżającą się zawartością K w glebie malał plon cukru i równocześnie obniżała się jego zawartość w korzeniach w okresie trwania doświadczenia. Dlatego też efektywność nawożenia potasem wzrastała wraz czasem trwania doświadczenia. Dla omawianej miejscowości optymalna zawartość potasu wynosiła 250 ppm K2O. Aby utrzymać ten poziom potasu w glebie konieczna była dawka nawożenia potasowego, przekraczająca jego pobranie przez rośliny o 45 kg K2O/ha/rok.