Charakterystyka rodów hodowlanych pszenżyta ozimego pod względem stopnia porażenia przez Puccinia triticina i Blumeria graminis - Czajowski, Grzegorz; Karska, Katarzyna; Strzembicka, Anna (Biuletyn Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin, 2013)
Oceniano porażenie rodów hodowlanych pszenżyta przez Puccinia triticina i Blumeria graminis w sezonach wegetacyjnych 2007/08–2011/12. Badania prowadzono w stadium siewki w szklarni i w stadium rośliny dorosłej w polu: w warunkach wspomaganej inokulacji zarodnikami Puccinia triticina w Grodkowicach i naturalnej inokulacji w Krzeczowicach. W przypadku Blumeria graminis w obydwu miejscowościach badania prowadzono w warunkach naturalnej inokulacji. Ogółem przebadano 250 form pochodzących z ośrodków hodowli pszenżyta w Polsce. Ocenę w fazie siewki prowadzono wg skali 5. stopniowej, w której stopnie 0, 1, 2 oznaczały odporność, natomiast 3 i 4 wrażliwość rośliny. W stadium rośliny dorosłej wykorzystano skalę 9.-stopniową, w której 9 oznacza wysoką odporność, a 1 — wysoką wrażliwość. Przeprowadzone badania ukazały zróżnicowanie badanego materiału pod względem stopnia porażenia przez Puccinia triticina i Blumeria graminis zarówno w stadium siewki w szklarni jak i rośliny dorosłej w polu. Badania umożliwiły wytypowanie 66 genotypów wysoce odpornych w skali 7–9 na porażenie przez obydwa patogeny. Wśród nich 5 odznaczało się odpornością w obydwu stadiach rozwoju rośliny. Spośród nich wybrano 11 genotypów, które charakteryzowały się odpornością przez okres 2–3 lat w Grodkowicach i Krzeczowicach i mogą być wykorzystane jako źródła odporności.